Miguel’s Weblog

Entries categorized as ‘Women’

Morreu a heroína de Varsóvia

12 Maio, 2008 · Sem Comentários

Ver este post anterior

 

A polaca Irena Sendler, que salvou cerca de 2500 crianças de serem encaminhadas para campos de concentração nazi, morreu hoje, aos 98 anos, informou a sua família.
Sendler foi considerada como uma das grandes heroínas da resistência polaca ao nazismo, tendo estado nomeada para o Prémio Nobel da Paz.
A filha de Irena Sendler, Janina Zgrzembska, anunciou hoje que a sua mãe morreu num hospital de Varsóvia.
Sendler organizou a saída de cerca de 2500 crianças do Gueto de Varsóvia durante a violenta ocupação alemã, na Segunda Guerra Mundial. Ela - que trabalhava como assistente social - e a sua equipa de 20 colaboradores salvaram as crianças entre Outubro de 1940 e Abril de 1943, quando os nazis deitaram fogo ao Gueto, matando os seus ocupantes ou mandando-os para os campos de concentração.
Durante dois anos e meio, Irena Sendler conseguiu ludibriar os nazis e fazer sair do Gueto adolescentes, crianças e bebés - muitos deles disfarçados sob a forma de pacotes - e enviá-los para o seio de famílias católicas, para orfanatos, conventos ou fábricas.
Em Varsóvia viviam 400 mil dos 3,5 milhões de judeus que habitavam a Polónia.
“Fui educada na ideia de que é preciso salvar qualquer pessoa [que se afoga], sem ter em conta a sua religião ou notoriedade”, dizia Irena Sendler.
Nascida a 15 de Fevereiro de 1910, a figura de Irena Sendler permaneceu relativamente desconhecida na Polónia, à imagem de Oskar Schindler, que morreu na pobreza, mas que viria a ser imortalizado no cinema pelo realizador Steven Spielberg na película “A Lista de Schindler”.
Só em Março de 2007 a polaca foi homenageada de forma solene no seu país, tendo o seu nome sido proposto para o Prémio Nobel da Paz. Em 1965, porém, o memorial israelita Yad Vashem tinha já atribuído a Sendler o título de “Justo Entre as Nações”, reservado aos não-judeus que salvaram judeus.

 

Fonte: Público

Categorias: Catholicism · Christianism · Crime · Deutschland · Europa · Germany · History · Human Rights · Imprensa · Israel · Judaism · Liberdade · Mundo · Opinião · Poland · Português · Religion · Vida · War · Women

Report of the 178th General Conference of the Church of Jesus Christ

13 Abril, 2008 · Sem Comentários

On this Sabath Day I would like to share with you the 178th Conference of The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints that took place last weekend in Salt Lake City, USA.

Categorias: Amizade · Bible · Book of Mormon · Bíblia · Caring · Casamento · Catholicism · Children · Christianism · Crianças · Deutschland · Diário · Eerlijkheid · English · Europa · Families · Família · Fatherhood · Friendship · General Conference · Germany · God · Infância · Integriteit · Internet · Jesus · LDS · Men · Missionary Work · Motherhood · Mulheres · Multicultural · Mundo · Opinião · Palestina · Parenting · Press · Recordações · Religion · Scriptures · Thoughts · Tolerance · Tradições · United States · Vida · War · Women · World

Secretaresse ambassade Teheran verkracht: geen werkongeval, dus ook geen bijstand

8 Abril, 2008 · Sem Comentários

Het gebouw van de Belgische ambassade in Teheran. Een deel van het Belgisch diplomatiek personeel blijkt niet verzekerd te zijn tegen onder meer geweldsdelicten in het land van tewerkstelling.

Een secretaresse op de Belgische ambassade in Teheran die eind 2004 werd verkracht en urenlang gefolterd, daagt met de hulp van overheidsvakbond ACOD Buitenlandse Zaken voor de rechtbank. Het ministerie beoordeelde de zaak eerst als een arbeidsongeval, maar stapte daar later van af. Met alle gevolgen van dien voor de vrouw.

Omdat Buitenlandse Zaken de steven wendde, verloor de vrouw elk recht op financiële bijstand, moest ze afzien van dringende medische ingrepen en zien rond te komen met 600 euro per maand. Ze zag zich verplicht om tegen het advies van de dokter in weer aan het werk te gaan, deze keer op de ambassade in Kampala.

A.B. werkt sinds 1985 als secretaresse voor de Belgische diplomatie. Voor ze in februari 2003 aan de slag ging op de ambassade in Teheran, was ze verbonden aan die in Belgrado en New York.
In de nacht van 15 op 16 oktober 2004 werd A.B. op straat lastig gevallen door een groepje Iraanse mannen. Die waren haar gevolgd tot bij haar flat, in een gewoonlijk goed bewaakte compound in Teheran. Een van de mannen drong de flat binnen, verkrachtte de vrouw en bleef haar urenlang mishandelen. A.B. bleef achter met onder meer een neusfractuur, moest een dringende oogcorrectie ondergaan en leed aan post-traumatische stress.

De alleenstaande vrouw kreeg aanvankelijk alle steun van het ambassadepersoneel en ook van de personeelsdienst op het hoofdbestuur van Buitenlandse Zaken in Brussel. Die nodigde haar uit om alle medische facturen door te sturen, aangezien haar verblijf in de Iraanse hoofdstad onlosmakelijk voortvloeide uit haar functie.

Op 8 augustus 2005 ontving de vrouw een brief van de personeelsdienst van Buitenlandse Zaken, die liet weten dat ze het voorval bij nader inzien dan toch niet kon aanvaarden als arbeidsongeval. Het misdrijf, zo staat er, vond plaats buiten de kantooruren en ook niet tijdens een verplaatsing van of naar het werk.

“Het gevolg was dat de dame een deel van de ontvangen sommen moest terugstorten, een psychotherapeutische behandeling moest staken en afzien van een geplande neuscorrectie”, zegt Tom Roose van de socialistische overheidsvakbond ACOD. “Ze viel terug op een vervangingskomen van 600 euro. Hoewel A.B. door een neuropsychiater een jaar ziekteverlof voorgeschreven kreeg, zat er voor haar niks anders op dan weer aan het werk te gaan en een nieuwe diplomatieke missie te aanvaarden, nu in Kampala.”

Eind 2005 ontwikkelt zich een snel verzurende correspondentie tussen de vrouw en de personeelsdienst van Buitenlandse Zaken. Daar argumenteert men nu dat de vrouw slachtoffer werd van een geëscaleerde inbraak. “Onzin”, zegt Roose. “De dame blijft erbij dat ze haar belager geld aanbood om de gruwel te doen stoppen. Er werd die nacht in de flat ook niks gestolen: geen geld, geen juwelen, ook haar laptop niet.”

De discussie over de vraag of het nu diefstal was of niet, hangt samen met die over de vraag of het gebeurde als een arbeidsongeval moet worden beoordeeld. “Uiteindelijk hebben wij moeten ontdekken dat de ambassade verzuimde om in Teheran de zaak juridisch op te volgen”, zegt Roose. “Er werd van Belgische zijde geen enkele hulp geboden om de daders op te sporen, stukken uit het Iraanse strafdossier werden achtergehouden, de dame zag zich verplicht om in Teheran zelf een advocaat aan het werk te zetten. Op eigen kosten, nog eens. Voor de Verenigde Naties voert België graag het hoge woord om verkrachtingen in conflictgebieden aan te kaarten. Het geval van A.B. laat zien hoe het er in de praktijk binnen de eigen administratie aan toegaat. Misschien kan mevrouw A.B. als spreekster worden uitgenodigd door de VN?”

Bij Buitenlandse Zaken zit men verveeld met de kwestie, die vooral zou voortvloeien uit het statuut van de vrouw. “Het Belgische ambassadepersoneel in het buitenland wordt verondersteld 24 uur per dag in functie te zijn”, zegt woordvoerder Marc Michielsen. “Deze dame had helaas geen statutaire, maar een contractuele verbintenis. Daardoor gold dat principe voor haar niet.”

Off the record is te vernemen dat alles begon bij een Franstalige ambtenaar op de personeelsdienst, die halfweg 2005 bij het vertalen van het woord ‘verkrachting’ (viol) een letter vergat, er ‘vol’ (diefstal) van maakte en achteraf weigerde de eigen fout te erkennen. “Men kwam gaandeweg in een strikt juridische context terecht”, zegt Michielsen. “Misschien is zo wat voorbijgegaan aan het trauma waar deze dame mee verder moet.”

ACOD grijpt de zaak aan om te wijzen op een structureel probleem: het ontbreken van een verzekering voor een deel van het Belgisch ambassadepersoneel in het geval van geweldsdelicten, aanslagen of natuurrampen. “Men stuurt mensen naar gebieden waarvan men tegen andere Belgen zegt dat het ten strengste af te raden is om erheen te reizen, maar men voorziet geen bijstandsverzekering”, zegt Roose. “Geen enkele Belgische werkgever stelt zijn personeel aan zulke risico’s bloot. Het is toch al te duidelijk dat A.B. omwille van haar baan in Teheran woonde?”

De ACOD daagde Buitenlandse Zaken vorig jaar voor de arbeidsrechtbank. Die oordeelde in een tussenvonnis dat het arbeidscontract van A.B. niet of onvoldoende specifieert of de dame enkel tijdens de kantooruren of ook daarbuiten werd verondersteld “beschikbaar te zijn voor de ambassade”. Een eerste zitting is gepland voor 7 mei. (Douglas De Coninck)

Bron: De Morgen

Categorias: Belgium · Bruxelas · Crime · Desabafos · Flandres · Iran · Islam · Men · Mulheres · Nederlands · Opinião · Pers · Politiek · Rape · Religion · Sex · Vlaanderen · Vrijheid · Wallonie · Women

Mothers who know

8 Abril, 2008 · Sem Comentários

Julie B. Beck
Relief Society General President

There is eternal influence and power in motherhood.

Julie B. BeckIn the Book of Mormon we read about 2,000 exemplary young men who were exceedingly valiant, courageous, and strong. “Yea, they were men of truth and soberness, for they had been taught to keep the commandments of God and to walk uprightly before him” (Alma 53:21). These faithful young men paid tribute to their mothers. They said, “Our mothers knew it” (Alma 56:48). I would suspect that the mothers of Captain Moroni, Mosiah, Mormon, and other great leaders also knew.

The responsibility mothers have today has never required more vigilance. More than at any time in the history of the world, we need mothers who know. Children are being born into a world where they “wrestle not against flesh and blood, but against principalities, against powers, against the rulers of the darkness of this world, against spiritual wickedness in high places” (Ephesians 6:12).1 However, mothers need not fear. When mothers know who they are and who God is and have made covenants with Him, they will have great power and influence for good on their children.

Mothers Who Know Bear Children

Mothers who know desire to bear children. Whereas in many cultures in the world children are “becoming less valued,”2 in the culture of the gospel we still believe in having children. Prophets, seers, and revelators who were sustained at this conference have declared that “God’s commandment for His children to multiply and replenish the earth remains in force.”3 President Ezra Taft Benson taught that young couples should not postpone having children and that “in the eternal perspective, children—not possessions, not position, not prestige—are our greatest jewels.”4

Faithful daughters of God desire children. In the scriptures we read of Eve (see Moses 4:26), Sarah (see Genesis 17:16), Rebekah (see Genesis 24:60), and Mary (see 1 Nephi 11:13–20), who were foreordained to be mothers before children were born to them. Some women are not given the responsibility of bearing children in mortality, but just as Hannah of the Old Testament prayed fervently for her child (see 1 Samuel 1:11), the value women place on motherhood in this life and the attributes of motherhood they attain here will rise with them in the Resurrection (see D&C 130:18). Women who desire and work toward that blessing in this life are promised they will receive it for all eternity, and eternity is much, much longer than mortality. There is eternal influence and power in motherhood.

Mothers Who Know Honor Sacred Ordinances and Covenants

Mothers who know honor sacred ordinances and covenants. I have visited sacrament meetings in some of the poorest places on the earth where mothers have dressed with great care in their Sunday best despite walking for miles on dusty streets and using worn-out public transportation. They bring daughters in clean and ironed dresses with hair brushed to perfection; their sons wear white shirts and ties and have missionary haircuts. These mothers know they are going to sacrament meeting, where covenants are renewed. These mothers have made and honor temple covenants. They know that if they are not pointing their children to the temple, they are not pointing them toward desired eternal goals. These mothers have influence and power.

Mothers Who Know Are Nurturers

Mothers who know are nurturers. This is their special assignment and role under the plan of happiness.5 To nurture means to cultivate, care for, and make grow. Therefore, mothers who know create a climate for spiritual and temporal growth in their homes. Another word for nurturing is homemaking. Homemaking includes cooking, washing clothes and dishes, and keeping an orderly home. Home is where women have the most power and influence; therefore, Latter-day Saint women should be the best homemakers in the world. Working beside children in homemaking tasks creates opportunities to teach and model qualities children should emulate. Nurturing mothers are knowledgeable, but all the education women attain will avail them nothing if they do not have the skill to make a home that creates a climate for spiritual growth. Growth happens best in a “house of order,” and women should pattern their homes after the Lord’s house (see D&C 109). Nurturing requires organization, patience, love, and work. Helping growth occur through nurturing is truly a powerful and influential role bestowed on women.

Mothers Who Know Are Leaders

Mothers who know are leaders. In equal partnership with their husbands, they lead a great and eternal organization. These mothers plan for the future of their organization. They plan for missions, temple marriages, and education. They plan for prayer, scripture study, and family home evening. Mothers who know build children into future leaders and are the primary examples of what leaders look like. They do not abandon their plan by succumbing to social pressure and worldly models of parenting. These wise mothers who know are selective about their own activities and involvement to conserve their limited strength in order to maximize their influence where it matters most.

Mothers Who Know Are Teachers

Mothers who know are always teachers. Since they are not babysitters, they are never off duty. A well-taught friend told me that he did not learn anything at church that he had not already learned at home. His parents used family scripture study, prayer, family home evening, mealtimes, and other gatherings to teach. Think of the power of our future missionary force if mothers considered their homes as a pre–missionary training center. Then the doctrines of the gospel taught in the MTC would be a review and not a revelation. That is influence; that is power.

Mothers Who Know Do Less

Mothers who know do less. They permit less of what will not bear good fruit eternally. They allow less media in their homes, less distraction, less activity that draws their children away from their home. Mothers who know are willing to live on less and consume less of the world’s goods in order to spend more time with their children—more time eating together, more time working together, more time reading together, more time talking, laughing, singing, and exemplifying. These mothers choose carefully and do not try to choose it all. Their goal is to prepare a rising generation of children who will take the gospel of Jesus Christ into the entire world. Their goal is to prepare future fathers and mothers who will be builders of the Lord’s kingdom for the next 50 years. That is influence; that is power.

Mothers Who Know Stand Strong and Immovable

Who will prepare this righteous generation of sons and daughters? Latter-day Saint women will do this—women who know and love the Lord and bear testimony of Him, women who are strong and immovable and who do not give up during difficult and discouraging times. We are led by an inspired prophet of God who has called upon the women of the Church to “stand strong and immovable for that which is correct and proper under the plan of the Lord.”6 He has asked us to “begin in [our] own homes”7 to teach children the ways of truth.

Latter-day Saint women should be the very best in the world at upholding, nurturing, and protecting families. I have every confidence that our women will do this and will come to be known as mothers who “knew” (Alma 56:48). In the name of Jesus Christ, amen.
NOTES
1. See Gordon B. Hinckley, “Standing Strong and Immovable,” Worldwide Leadership Training Meeting, Jan. 10, 2004, 21.
2. James E. Faust, “Challenges Facing the Family,” Worldwide Leadership Training Meeting, Jan. 10, 2004, 2.
3. “The Family: A Proclamation to the World,Liahona, Oct. 2004, 49; Ensign, Nov. 1995, 102.
4. To the Mothers in Zion (pamphlet, 1987), 3.
5. See “The Family: A Proclamation to the World.
6. Gordon B. Hinckley, Worldwide Leadership Training Meeting, Jan. 10, 2004, 20.
7. Gordon B. Hinckley, Worldwide Leadership Training Meeting, Jan. 10, 2004, 20.

Source: The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints

To know more: Mormon.org

Categorias: Bible · Book of Mormon · Bíblia · Caring · Casamento · Children · Christianism · Crianças · Diário · Educação · English · Families · Família · General Conference · God · Infância · Jesus · LDS · Motherhood · Mulheres · Mundo · Opinião · Religion · Scriptures · Thoughts · Tradições · Vida · Women · World
Tagged: , , , , ,

Professora insultada, agredida e humilhada

20 Março, 2008 · 1 Comentário

Uma professora tirou o telemóvel a uma aluna de 9º ano pois esta estaria a brincar com ele durante a aula.

Não há respeito pelos professores e funcionários. Não há sanções apropriadas para quem tem extrema falta de educação e violência. NÃO ACONTECE NADA.

Fonte: Democracia em Portugal

Agora a minha pergunta à Sra. Ministra: “Qual é avaliação que espera esta professora? Será que ela age mal ou é a aluna? Como é que a Sra. reagiria nesta situação? No meu tempo isto daria suspensão ou até expulsão.

Categorias: Casamento · Children · Civismo · Crianças · Educação · Ensino · Families · Família · Fatherhood · Friendship · Função Pública · Governo · Infância · Integriteit · Mentalidades · Motherhood · Mulheres · Opinião · Parenting · Portugal · Português · Tolerance · Vida · Women
Tagged: ,

Iran: Two sisters face execution by stoning

28 Fevereiro, 2008 · Sem Comentários

Zohreh Kabiri-niat and her sister Azar (who is usually known as Akram) are facing execution by stoning, for “adultery,” a charge they deny. They were arrested on 4 February 2007 after claims that they had had “illicit relations”.They were initially sentenced, along with a third sister and two men, to flogging, with this sentence reportedly being carried out. However, a fresh charge of “committing adultery while being married” was then brought against Zohreh and Azar. They were both found guilty and their sentence of death by stoning was then approved by the Supreme Court.

Send an appeal to the Iranian authorities to stop the stoning of Zohreh and Azar Kabiti-niat

Subject: Please heed to the Prophets Advice commute Zohreh and Azar Kabiti-niat’s death sentences
From: “DIVAS SAPIENS” <deevas@hotmail.com>
To: “Ayatollah Mahmoud Hashemi Shahroudi - Head of the Judiciary” <info@dadgostary-tehran.ir> Your ExcellencyRe: Please heed to the Prophets Advice. Commute Zohreh and Azar Kabiti-niat’s death sentencesProphet Muhammad has advised:

“The rights of women are sacred.

Allah ejnoins you to treat women well, for they are your your mothers, daughters, and aunts.”

Doesn’t such punishment violate the Prophet’s advice?

I urge you to immediately commute the sentences of death by stoning passed on Zohreh and Azar Kabiri-niat immediately.

Whilst a moratorium on execution by stoning was ordered in December 2002, I am concerned that sentences of death by stoning in Iran are still being passed.

Whilst I welcome moves towards reforming the law on stoning in Iran, I urge you to ensure that new legislation does not permit stoning or any other form of execution for “adultery while being married”.

Please commute Zohreh and Azar Kabiti-niat’s death sentences immediately.

Sincerely,
DIVAS SAPIENS
Visit: http://www.amnesty.org.uk/index.asp
Source: ABC

Categorias: Democracia · English · Europa · European Union · Families · Família · Human Rights · Internet · Iran · Islam · Liberdade · Middle East · Motherhood · Mulheres · Mundo · Opinião · Parenting · Religion · Tolerance · Tradições · União Europeia · Vida · Vrijheid · Women · World · wordpress
Tagged: ,

New site about Jesus Christ

26 Fevereiro, 2008 · Sem Comentários

The new site about Jesus Christ is just gone live!

Categorias: Bible · Blogosfera · Book of Mormon · Bíblia · Caring · Catholicism · Children · Christianism · Christmas · Crianças · Diário · English · Families · Família · Fatherhood · Freedom · Friendship · God · Integriteit · Internet · Islam · Israel · Jesus · Judaism · LDS · Liberdade de Expressão · Missionary Work · Motherhood · Mulheres · Multicultural · Natal · Opinião · Palestina · Parenting · Pope · Press · Religion · Scriptures · Tolerance · Tradições · Vida · Women · World · blogger
Tagged: , ,

Líderes muçulmanos contra projecto para abolir mutilação genital feminina

21 Fevereiro, 2008 · Sem Comentários

Em conferência de imprensa realizada na quarta-feira, em Bissau, El Haj Abdou Bayo, presidente do Conselho Nacional Islamico (CNI), e Mustafa Rachid Djaló, presidente do Conselho Superior dos Assuntos Islamicos (CSAI), afirmaram ser contra qualquer discussão e eventual aprovação de legislação contra a prática «ancestral» da mutilação genital feminina.

De acordo com os dois dignitários islâmicos, os políticos guineenses «incorrem num grave erro e numa afronta ao Islão» se decidirem abolir um dos «sunnas», (mandamentos, em árabe) da religião muçulmana.

Na Guiné-Bissau, o Islamismo é a religião mais seguida, sendo praticada por cerca de 46 por cento da população.

O parlamento guineense, que se reúne em sessão plenária a partir do próximo dia 28, deverá debater uma proposta de lei apresentada pelo Instituto da Mulher e Criança (IMC) no sentido de ser adoptada legislação para abolir a prática da excisão no país, também conhecido pelo «fanado da mulher».

Segundo dados do IMC, só em Bissau e no ano de 2007 mais de quatro mil jovens foram sujeitas a excisão, situação que espelha o aumento da prática do «fanado» no país, apesar deste merecer a condenação da grande maioria da sociedade guineense.

Na opinião dos dois dirigentes religiosos, a prática do «fanado da mulher» é uma das recomendações constantes no Corão -livro sagrado dos muçulmanos - pelo que a sua abolição seria um «desrespeito» ao Islão.

O presidente da CNI apelou à classe política para que submeta o assunto a referendo, modalidade que não está prevista na Constituição guineense.

«Os políticos deviam ter o cuidado e levar esse assunto para um referendo nacional», disse El Haj Abdou Bayo.

Por seu turno, o presidente do CSAI acusou a classe política e as ONG de «atitudes contra o Islão» pela forma como têm tratado a questão de repatriamento de crianças talibés que são enviadas pelos pais para aprendizagem do Corão no Senegal.

Nos últimos meses, centenas de crianças guineenses foram repatriadas ou interceptadas na zona da fronteira entre a Guiné-Bissau e o Senegal.

A polícia e as organizações não governamentais locais dizem que estas crianças são escravizadas no Senegal ao invés de apreenderem o Corão.

Lusa/SOL

Categorias: Children · Crianças · Families · Família · Fatherhood · Guiné-Bissau · Imprensa · Infância · Islam · Mentalidades · Motherhood · Mulheres · Multicultural · Mundo · PALOPS · Parenting · Política · Português · Press · Religion · Saúde · Thoughts · Tradições · Vida · Women · World

Sex and marriage

21 Fevereiro, 2008 · Sem Comentários

Today I read a very interesting post about sex and marriage. Please enjoy:

Growing up, I often heard people talking about sex as God’s gift to married couples. There was this joke that was often said, about how if God didn’t give married folks sex than they’d have nothing but misery. That concept of sex as a reward, or something to be earned, was something that irked me. I also heard a lot of, “sex is for procreation”, a phrase that would be uttered with a kind of derision that implied that sex was duty, and sex for recreation was just plain dirty. It would not be uncommon for me to hear the women at church talk about sex in tones of dreariness, talking about the “grossness” of sex, their boredom with it, the weariness of giving in to sex out of submission after a hard day’s work. I have to admit that I began to picture sex as a painful and horrible beast, the thought of genitalia made me a little nauseous, and I was relatively sure that sex was primarily about power.

Imagine my surprise, the first time someone really kissed me, and I enjoyed it. It was like a drug. It was like the veil over my eyes being shredded. I opened my eyes and I was sure that the sun was brighter and there was a chorus of angels singing and ten thousand birds had taken flight. I was astonished and horrified that such a wonderful sensation, the sensation of being needed and desired and reciprocating, was lost on all of the married women at church with their head coverings and china teacups. I’ve been married for six years, and sex for me has never once been primarily about procreation. I’ve seen sex as submission, sex as desire, sex as celebration, sex as recreation, sex as forgiveness, sex as power- but sex simply as procreation I have yet to see. I may not ever.

If you look at the Bible and find Song of Solomon, you’ll see these verses:

(song of solomon 7:7-9)

Your stature is like that of the palm,

and your breasts like clusters of fruit,

I said, “I will climb the palm tree;

I will take hold of its fruit.”

May your breasts be like the clusters of the vine,

the fragrance of your breath like apples,

and your mouth like the best wine.

This may just be one girl’s opinion, but I’d say that couple was having some passionate sex. I have yet to find anywhere in the Bible where it says that taking enjoyment in each other is wrong.

Women involve their sex drive with their emotions. I think of the women who have passionless sex and I wonder what their relationship with their husbands is like. Do they give the same grudging submission in every aspect of their lives? Do they close their eyes and pray for it to be over when they’re at the dinner table? Sitting together at church? Going through the bills? Do they know what it is like to passionately share their husband’s life? Does he involve them in his private thoughts? Do they read and discuss the Bible together, or is he the priest of the house in cold detachment? I think that good sex is the natural bi-product of a good relationship. A couple that is devoted to each other, desires each other and sacrifices for each other is not going to end the day in tiring procreation, they are going to end the day in a celebration of the life they share.

There is nothing more sacred than a body, nothing more precious and personal than the parts of yourself you cover to live your daily life. To give to your spouse those parts of you that no one else sees, to allow entrance, to take and give: there is nothing greater. This gift should not be given grudgingly or out of duty, it should be given gladly and rejoiced in. Sex should be good. By learning to live with each other in every aspect of our lives, from the mundane to the holy to the inexplicable, that is the one way that we are given to fully understand unconditional love. This isn’t an opportunity that should be taken lightly. It shouldn’t be done dryly, it shouldn’t spurn tea-time conversations about the “burden of spousal duty”. If marriage is a metaphor for the Church’s relationship with Christ, would we want to picture ourselves at the church stirring sugar into our tea with a deep sigh, decrying that being united with Christ is unseemly?

Rejoice in each other, enjoy each other, take part in each other. It’s nice.

 

Source: *![emphatic asterisk]

Categorias: Bible · Book of Mormon · Bíblia · Caring · Casamento · Catholicism · Children · Christianism · Crianças · Diário · Eerlijkheid · English · Families · Família · Fatherhood · God · Integriteit · Jesus · LDS · Mentalidades · Motherhood · Mulheres · Opinião · Parenting · Religion · Scriptures · Sex · Vida · Women

How to remove pornography from your life

21 Fevereiro, 2008 · Sem Comentários

Here is a list of articles helping people having problems with pornography:

Categorias: Bible · Blogosfera · Book of Mormon · Bíblia · Caring · Casamento · Catholicism · Children · Christianism · Civismo · Computers · Crianças · English · Families · Família · Fatherhood · God · Infância · Integriteit · Internet · Islam · Jesus · Judaism · LDS · Liberdade de Expressão · Motherhood · Mulheres · Mundo · Opinião · Parenting · Porn · Porno · Pornografia · Pornografie · Pornography · Press · Religion · Scriptures · Vida · Women · World

Female circumcision - STOP THE CRIME !!!

21 Fevereiro, 2008 · Sem Comentários

See here and here on YouTube.

Categorias: Children · Crianças · Crime · Desabafos · English · Español · Families · Família · Fatherhood · Français · Infância · Islam · Liberdade de Expressão · Mentalidades · Motherhood · Mulheres · Multicultural · Mundo · Nederlands · Opinião · Parenting · Português · Poverty · Religion · Saúde · TV · Thoughts · Tradições · Vida · Women · World
Tagged: , , ,

Arábia Saudita: vítima de violação condenada a seis meses de prisão e 200 chicotadas

15 Novembro, 2007 · Sem Comentários

Fonte: Público

14.11.2007 - 20h55 AFP, PUBLICO.PT

Uma saudita vítima de violação foi condenada hoje a seis meses de prisão e a 200 chicotadas, por decisão de um tribunal que reforçou a pena que lhe tinha sido aplicada em primeira instância, anunciou a sua antiga advogada, entretanto proibida de exercer a profissão.

A advogada e activista de direitos humanos Abdelrahman al-Lahem contou à AFP que o tribunal da cidade de Al-Qateef, no Leste da Arábia Saudita, lhe retirou a licença para exercer, depois de ter anunciado que iria recorrer do primeiro veredicto imposto à sua cliente.

Em Novembro do ano passado, o tribunal local tinha condenado os seis homens acusados da violação, armados no momento do crime, a penas entre um e cinco anos de prisão, ao mesmo tempo que condenara a vítima a 90 vergastadas. O juiz sublinhava que a mulher estava sozinha num carro com um homem, sem que os dois fossem casados, no momento em que foram abordados por um grupo de assaltantes, que depois violaram a jovem.

Considerando a pena demasiado leve para os agressores, num país onde o crime de violação é passível de ser punido com a pena capital, a advogada recorreu para a mais alta instância judicial do país, que ordenou a repetição do julgamento.

Esta tarde, o tribunal de Al-Qateef condenou os seis arguidos a penas entre os dois e os nove anos de prisão, mas no mesmo veredicto viria a duplicar o castigo da vítima, agora sujeita também a prisão.

A advogada, que não pode acompanhar a repetição do julgamento, adiantou ter sido intimada pelo Ministério da Justiça para comparecer perante uma “comissão disciplinar”, na primeira semana de Dezembro.

O caso provocou uma onda de indignação na minoria xiita, à qual pertence a vítima, tanto mais que todos os agressores são de confissão sunita, largamente maioritários no reino.

17 de Dezembro de 2007

A Mulher recebeu perdão do Rei Saudita, ver Knack (em Holandês)

Categorias: Islam · Justiça · Português · Women

Uma Mulher à moda antiga

1 Novembro, 2007 · Sem Comentários

Retirado do Blasfémias:


São 5.30H da manhã, o despertador não pára de tocar e não tenho forças nem para atirá-lo contra a parede. Estou acabada. Não quero ir trabalhar hoje. Quero ficar em casa, a cozinhar, a ouvir música, a cantar, etc. Se tivesse um cão levava-o a passear nos arredores. Tudo menos sair da cama, meter a primeira e ter de por o cérebro a funcionar. Gostava de saber quem foi a bruxa imbecil, a matriz das feministas que teve a ideia de reivindicar os direitos da mulher e porque o fez connosco que nascemos depois dela?

Estava tudo tão bem no tempo das nossas avós, elas passavam o dia todo a bordar, a trocar receitas com as suas amigas, ensinando-se mutuamente segredos de condimentos, truques, remédios caseiros, lendo bons livros das bibliotecas dos seus maridos, decorando a casa, podando árvores, plantando flores, recolhendo legumes das hortas eeducando os filhos. A vida era um grande curso de artesãos, medicinas alternativas e de cozinha.

Depois ainda ficou melhor, tivemos os serviços, chegou o telefone, as telenovelas, a pílula, o centro comercial, o cartão de credito, a Internet! Quantas horas de paz a sós e de realização pessoal nos trouxe a tecnologia! Até que veio uma tipa, que pelos vistos não gostava do corpinho que tinha, para contaminar as outras rebeldes inconsequentes com ideias raras sobre “vamos conquistar o nosso espaço”.

Que espaço?! Que caraças! Se já tínhamos a casa inteira, o bairro era nosso, o mundo a nossos pés!!!
Tínhamos o domínio completo dos nossos homens, bastando para tal a mais leve ameaça de abstinência, eles dependiam de nós para comer, para se vestirem e para parecerem bem à frente dos amigos e agora?
Onde é que eles estão???
Nosso espaço???!!!
Agora eles estão confundidos, não sabem que papel desempenham na sociedade, fogem de nós como o diabo da cruz.
O resultado foi encher-mo-nos de deveres. E, pior ainda, acabámos no calabouço da solteirice crónica aguda!!!! Longe vão os tempos em que os casamentos eram para sempre.

Porquê? Digam-me porquê, um sexo que tinha tudo do melhor que só necessitava de ser frágil e deixar-se guiar pela vida começou a competir com os machos? A quem ocorreu tal ideia? Vejam o tamanhão dos bíceps deles e vejam o tamanho dos nossos! Claro que isso não ia terminar bem.

Não aguento mais ser obrigada ao ritual diário de ser magra como uma escova, mas com as mamas e o rabo rijos, para o qual tenho que me matar no ginásio, ou de juntar dinheiro para fazer uma mamoplastia, uma lipo, ou implantes nas nádegas…
Além de morrer de fome, pôr hidratantes, anti-rugas, padecer do complexo do radiador velho a beber água a toda a hora e acima de tudo ter armas para não cair vencida pela velhice, maquilhar-me impecavelmente cada manhã desde a cara ao decote, ter o cabelo impecável e não me atrasar com as madeixas, que os cabelos brancos são pior que a lepra, escolher bem a roupa, os sapatos e os acessórios, não vá não estar apresentável para a reunião do trabalho.

E não só, mas também ter que decidir que perfume combina com o meu humor, ter de sair a correr para ficar engarrafada no transito e ter que resolver metade das coisas pelo telemóvel, correr o risco de ser assaltada ou de morrer numa investida de um autocarro ou de uma mota, instalar-me todo o dia em frente ao PC, trabalhar como uma escrava, moderna claro está, com um telefone ao ouvido a resolver problemas uns atrás dos outros, que ainda por cima não são os meus problemas!!!
Tudo para sair com os olhos vermelhos - pelo monitor, porque para chorar de amor não há tempo! E olhem que tínhamos tudo resolvido, estamos a pagar o preço por estar sempre em forma, sem estrias, depiladas, sorridentes, perfumadas, unhas perfeitas, operadas, sem falar do currículo impecável, cheio de diplomas, de doutoramentos e especialidades, tornámo-nos super-mulheres mas continuamos a ganhar menos que eles e de todos os modos são eles que nos dão ordens!!!!

Que desastre! Não seria muito melhor continuar a cozer numa cadeira???

Basta!!! Quero alguém que me abra a porta para que possa passar, que me puxe a cadeira quando me vou sentar, que mande flores, cartinhas com poesias,que me faça serenatas à janela! Se nós já sabíamos que tínhamos um cérebro e que o podíamos utilizar, para quê ter que demonstrá-lo a eles??

Ai meu Deus, são 6.10H, e tenho que levantar-me da cama… Que fria está esta solitária e enorme cama! Aaaahhhh…

O que eu não dava por um maridinho que chegue do trabalho, que se sente ao sofá e me diga: “meu amor não me trazes um whisky por favor?” ou: “o que há para jantar?” Porque descobri que é muito melhor servir-lhe um jantar caseiro do que atragantar-me com uma sanduíche e uma Coca-Cola light enquanto termino o trabalho que trouxe para casa.

Pensais que estou a ironizar ou a exagerar? Não minhas queridas amigas, colegas inteligentes, realizadas, liberais… e idiotas! Estou a falar muito seriamente: abdico do meu posto de mulher moderna.

E digo mais: A maior prova da superioridade feminina era o facto de os homens esfalfarem-se a trabalhar para sustentar a nossa vida boa!
Agora somos iguais a eles!
Ai ai!!!

Categorias: Desabafos · Mentalidades · Motherhood · Mulheres · Mundo · Português · Women

A epidemia do estupro étnico

29 Outubro, 2007 · Sem Comentários

criancamuculmana.jpegNa Austrália, Noruega e Suécia, há um crime racial específico ocorrendo: homens islâmicos estupram mulheres ocidentais por razões étnicas. Isso é sabido porque os criminosos declaram abertamente suas motivações sectárias.

Adolescentes australianas foram sujeitadas a horas de degradação sexual durante uma série de violações em grupo em Sydney, entre 1998 e 2002. Os criminosos moldaram a razão para suas ações em termos explicitamente étnicos: as vítimas eram chamadas de “sluts” e “porcas australianas” enquanto abusadas. Na corte suprema australiana em dezembro de 2005, um estuprador paquistanês declarou que suas vítimas não tinham direito de dizer “não”, porque não escondiam o rosto sob o véu.

E australianos foram ultrajados quando o sheik libanês Faiz Mohammed deu uma conferência em Sydney na qual informou sua audiência que as vítimas de estupro não tinham ninguém mais a responsabilizar, a não ser elas mesmas. Mulheres vestindo pouca roupa convidam homens a estuprá-las, disse ele.

Alguns meses depois, em Copenhagen, o mufti e estudioso muçulmano Shahid Mehdi criou grande tumulto quando declarou que mulheres que não usavam véu, estavam pedindo para ser estupradas. Com assombroso sincronismo em 2004, o London Telegraph noticiou que o estudioso egípsio Sheik Yusaf al-Qaradawi reivindicou que as vítimas deveriam ser punidas se estivessem vestidas indecentemente no momento do crime. E acrescentou que, para ser absolvida da culpa, a mulher deve ter mostrado boa conduta.

Na Noruega e Suécia, o jornalista Fjordman nos informa de uma epidemia de estupro. O inspetor da polícia Gunnar Larsen declarou que o aumento constante do número de ocorrências desse crime e a ligação com etnia é indiscutível: dois de cada três acusados por estupro em Oslo são imigrantes anti-ocidentais e 80% das vítimas são norueguesas.

Na Suécia, de acordo com a tradutora para a Jihad Watch Ali Dashti, “estupros em grupo, geralmente envolvendo imigrantes muçulmanos e jovens suecas, tornaram-se rotineiros”. Há algumas semanas, ela disse que 5 curdos violentaram brutalmente uma menina sueca de 13 anos.

Infelizmente, mulheres ocidentais não são as únicas vítimas desta epidemia, tanto que, na Indonésia, em 1998, grupos de direitos humanos documentaram o depoimento de mais de 100 mulheres chinesas violentadas durante os levantes que precederam a queda do presidente Suharto. Muitas delas disseram ter ouvido que deviam ser abusadas por serem chinesas e não-muçulmanas.

Christian Solidarity Worldwide relatou que, em abril de 2005, uma menina paquistanesa de 9 anos foi violentada, agredida com um bastão de cricket, pendurada de cabeça para baixo, algemada e surrada repetidamente. Seus vizinhos muçulmanos disseram-lhe que estavam vingando-se do bombardeio americano de crianças iraquianas e informaram-na que assim faziam por ela ser uma “infiel e cristã”.

No Sudão - onde árabes muçulmanos massacraram negros muçulmanos e cristãos sudaneses durante o genocídio -, a ex-escrava e agora ativista de direitos humanos Simon Deng diz ter testemunhado meninas e mulheres sendo violentadas e que o regime árabe de Khartoum envia seus soldados ao campo para estuprar e matar. Em outros relatos, mulheres capturadas por forças do governo são perguntadas “você é cristã ou muçulmana?”. Aquelas que respondem sim à primeira opção são violentadas antes de terem seus seios cortados fora.

Na França, Samira Bellil quebrou seu silêncio - após resistir a anos de violações repetidas em um dos projetos públicos de casas muçulmanas - e escreveu um livro, In the hell of the tournantes, que chocou a França. Ela explicou que, para as gangues, “toda menina da vizinhança que fumar, usar maquiagem ou vestir roupas atraentes é uma prostituta”.

Este fenômeno de violência sexual islâmica contra as mulheres deve ser abordado urgente, mas, em vez disso, encontramos jornalistas, acadêmicos e políticos ignorando-o, ponderando ou banindo aqueles que ousam discutir.

Na Austrália, quando o jornalista Paul Sheehan relatou honestamente as violações de grupo em Sydney, foi chamado de racista e acusado de agitador antimuçulmano. E quando relatou em sua coluna do Sydney Morning Herald haver incidência elevada do crime contra a comunidade libanesa de Sydney, seu colega David Marr lhe enviou um e-mail dizendo “esta é uma coluna vergonhosa que reflete mal em nós todos do Herald”.

Keysar Trad, vice-presidente da associação australiana de libaneses muçulmanos, disse que as violações de grupo eram um crime abominável, mas reclamou do quão injusto foi a etnia dos criminosos ter sido informada.

A jornalista Miranda Devine relatou, durante o julgamento das mesmas violações, que toda a referência à etnia havia sido suprimida das acusações das vítimas. Assim, quando a juíza Megan Latham declarou que “não há evidência alguma ante mim de qualquer elemento racial no ato destas ofensas”, todos acreditaram. Assim, a corte, os políticos e a maioria da imprensa podem ter violado as meninas outra vez.

O detetive australiano aposentado Tim Priest foi advertido em 2004 que gangues libanesas surgidas em Sydney nos anos 90 haviam ficado fora de controle. “Os grupos libaneses eram implacáveis, extremamente violentos e intimidam não somente testemunhas inocentes, mas mesmo policiais que os tentam prender”. O detetive descreve como em 2001, em área dominada por muçulmanos de Sydney, dois polícias pararam um carro com três árabes suspeitos de roubo. Enquanto a polícia realizava sua busca, era ameaçada fisicamente, e os três homens planejavam segui-los, matá-los e violentar suas namoradas. De acordo com Priest, enquanto os policiais chamavam reforços, os três suspeitos usaram seus celulares para chamar seus comparsas e, dentro de alguns minutos, 20 homens chegaram, empurrando e ferindo os policiais, além de danificarem seus veículos. Os policiais recuaram, e o grupo seguiu à delegacia, onde intimidou a equipe de funcionários, danificou a propriedade e seqüestrou o local. No fim, a polícia lambeu suas feridas, e ninguém moveu ação contra os agressores. Priest alega que, nas mentes da população local, a polícia é covarde, e a mensagem era que libaneses comandam as ruas.

Na França, onde as agressões tornaram-se nada além de corriqueiras, as vítimas sabem que a polícia não as protegerá. Caso se queixem, Samir Bellil diz saberem que, junto com suas famílias, estarão ameaçados. Mesmo assim, muçulmanas nos guetos franceses estão lutando contra os crimes e a negligência policial. Em um movimento chamado Não somos nem prostitutas, nem capachos, estão esforçando-se para enfrentar a violência intrínseca que flagela sua vizinhança e a cultura que a desculpa. Na maioria dos processos franceses, os estupradores muçulmanos demonstram não acreditar que cometeram um crime. Em um paralelo assustador com a Austrália, reivindicam à vítima que ela mesma deve responsabilizar-se e acusam-nas de ser “cadelas” ou “prostitutas”. De acordo com The Guardian, durante os motins franceses recentes, um príncipe saudita com ações da News Corporation orgulhou-se em uma conferência em Dubai de ter telefonado para Rupert Murdoch, para queixar-se sobre notícia da Fox descrevendo os distúrbios como “motins muçulmanos”. Dentro de meia hora, a referência foi mudada para “motins civis”.

O tradutor sueco Ali Dashti indicou que, na Suécia, tais histórias estão nos jornais toda semana, mas o politicamente correto “toma grande cuidado para não mencionar o fundo étnico dos criminosos”. Já o jornal inglês de circulação sueca The Local relatou em julho que o comandante das polícias de Malmo, Bengt Lindström, havia sido acusado de incitar o ódio racial quando emitiu e-mais de seu computador pessoal a dois oficiais da cidade dizendo: “vocês tratam velhos trabalhadores árduos como parasitas e prefeririam dar meus impostos a criminosos chamados Mohammed de Rosengärd”. Em Malmo, a terceira maior cidade sueca, a polícia admitiu não ter mais controle da cidade “governada eficazmente por grupos violentos de imigrantes muçulmanos”: ambulâncias são atacadas regularmente e estão recusando-se a ajudar até que uma escolta chegue, e policiais estão demasiado receosos em chegar a certas partes da cidade sem apoio.

No início de 2005, os jornais noruegueses noticiaram que Oslo já havia registrado número maior de casos de estupro em comparação aos doze meses precedentes. Entretanto, Fjordman explica que as estatísticas oficiais não contém nenhum dado a respeito de como os imigrantes são brutalmente excessivos, e a mídia permanece estranhamente silenciosa. O professor de Oslo de antropologia Unni Wikan disse que as mulheres norueguesas devem assumir responsabilidade para o fato dos homens muçulmanos considerarem sua maneira de vestir provocativa e por eles acreditarem que as mulheres sejam culpadas pela violação, ou seja, as mulheres devem adaptar-se à sociedade multicultural ao redor.

A BBC cancelou um documentário programado para 2004 depois que a polícia na Grã Bretanha advertiu que tal exibição poderia aumentar a tensão racial. O documentário mostraria como paquistaneses e outros muçulmanos abusam sexualmente de jovens e meninas brancas inglesas, muitas com cerca de 11 anos de idade.

O número de violações cometidas por muçulmanos na última década é tão incrivelmente elevado que não pode ser visto como desconexo ao comportamento cultural implícito, uma vez que publicamente é reforçado e sancionado pelos líderes religiosos islâmicos, ao responsabilizarem as vítimas e desculparem os criminosos. Em três décadas de imigração em países ocidentais, o islã causou levantes e destruição em cada país, nenhum outro programa de imigração encontrou problemas de não-assimilação e ambigüidade religiosa. Em toda parte no mundo, os muçulmanos estão no conflito com seus vizinhos. E como Mark Steyn disse, cada conflito parece ser originado por alguém com o nome de Mohammed.

Em julho de 2005, o sheik Mohammad Omran, de Melbourne, disse ao programa Sessenta Minutos que “acreditamos ter mais direitos do que vocês, visto que nós escolhemos a Austrália para ser nossa casa, e vocês não”. Na mesma entrevista, o sheik Khalid Yasin advertiu não haver como um muçulmano ter um amigo que não seja muçulmano: “um não-muçulmano poderia ser sócio, mas não um amigo. Não é amigo por não compreender nossos princípios religiosos e não pode, pois não compreende nossa fé”.

Apesar da mensagem ser dita repetidas vezes por estudiosos islâmicos, os países ocidentais continuam a acreditar na realidade da assimilação e do relativismo moral. Na Austrália, os cristãos libaneses assimilaram e transformam-se em uma parte respeitada da comunidade. O premier de Victoria é um cristão libanês, também o é o governador de New South Wales. Contudo, muçulmanos libaneses encontram sérios problemas, por causa de sua recusa em aceitar nosso direito de viver nosso modo de vida. Nada demonstra tão claramente que não é uma questão de raça, mas de cultura.


Fonte: Mídia Sem Máscara

Artigo Publicado pelo FrontPageMagazine

Tradução: Bianca Bermúdez

Categorias: Crime · Islam · Mentalidades · Mulheres · Português · Women

Another woman being stoned to death in Iran?

9 Outubro, 2007 · Sem Comentários

A court in the Iran’s second largest city, Mashad, has sentenced to death by stoning a mother-of-three for having an extra-marital affair, the government’s Daily paper Quds reported September 27, 2007. She is facing imminent execution by being buried up to her chest and stoned to death.

Taken from here

Categorias: English · Iran · Islam · Women

Women wagon in Tehran subway

25 Setembro, 2007 · Sem Comentários

Categorias: English · Español · Iran · Islam · Liberdade de Expressão · Mulheres · Nederlands · Português · Women